<P>Waar ligt nog wat voor het oprapen. Ik voelde me ineens een klein ondernemingsraadje dat moeite had om te bedenken wat hij op de agenda moest zetten. "Hebben we nog iets dat we met werkgever willen bespreken?" en een grote stilte vulde het vergaderzaaltje.</P> <P>Stom, stom, stom. Ik maakte dezelfde fout als menige ondernemingsraad. Ik weet niet wat er leeft bij mijn achterban, in dit geval dus bij mijn lezers. Ik probeer vanuit mijn ivoren toren te bedenken wat er goed voor hen is. Een mening heb ik bijna overal wel over dus dat is het probleem niet, maar wil men mijn mening over allerlei zaken überhaupt wel weten en horen? Dat is de vraag en niet het antwoord.</P> <P>Gelukkig heb ik al een paar jaar geleden Twitter ontdekt. Een aangenaam tijdverdrijf met zinnige en onzinnige kanten waar ik van kan genieten. Dus daar ging mijn beperkte 140 tekens oproep: "#@*!?!, ik moet een column schrijven over medezeggenschap en heb een writersblock. Iemand een idee? #durftevragen."</P> <P>Zo eenvoudig is het dus, je moet gewoon eens vragen aan de mensen wat er leeft. Je krijgt dingen te horen die misschien niet direct in je straatje passen of waarvan jij denkt dat ze onbelangrijk zijn, maar je krijgt wel indrukken van opvattingen die er leven. Ook daar moet een ondernemingsraad zijn oren en ogen voor openen. Dat wil niet zeggen dat je het allemaal maar klakkeloos moet overnemen. Nee, dat zeker niet, maar je moet weten wat er leeft en je moet weten wat je er mee wilt doen.</P> <P>Ik bedank alle snel reagerende en meedenkende tweets, zonder hen was deze column niet ontstaan en heb ik nu voldoende onderwerpen voor het komende half jaar. Zo eenvoudig kan het dus zijn. Medezeggenschap begint gewoon met het stellen van een vraag. Wil je met mij meedenken en mijn zinnige en onzinnige tweets volgens dan kan dat via <A href="http://twitter.com/eefmeijerink">twitter.com/eefmeijerink </A>of <A href="http://twitter.com/FNVmz">twitter.com/FNVmz</A></P>