En dan nog lekker een behoudende Raad van Commissarissen erbij of activistische buitenlandse aandeelhouders. Top! Super! Om het maar eens modern te zeggen.

Dat wil zeggen: zolang we elkaar maar niet willen aanspreken op wat we doen en wat we zeggen. Want op de een of andere manier is het enorm lastig om gewoon openhartig te zijn in dat o zo complexe proces. En dat maakt het nog ingewikkelder dan het al is.

Terwijl er zat kaders zijn gedefinieerd, die kunnen helpen om meer openhartig te zijn: denk maar aan de WOR (als het gaat om de bestuurder en de zoveelste adviesaanvraag die te laat is bijvoorbeeld), de visie, missie en waarden van de onderneming, de visie van de or, andere wetten en regels dan de WOR. Gewone beleefdheid, veranderingsdenken (De Caluwé e.a.bijvoorbeeld) en duizenden andere managementboeken. Het moet kortom echt mogelijk zijn om woorden te vinden die uitdrukken wat we werkelijk denken en vinden.

Maar dat willen we niet. Tenminste, dat is mijn conclusie. En dat levert blijkbaar zoveel op dat we dat lekker volhouden. Wat zou dat kunnen zijn? Dit is wat ik denk.

Het investeren in problemen levert op dat we de oplossing kunnen uitstellen. Door de oplossing uit te stellen, stellen we ook uit dat we echt veranderen. Door uit te stellen dat we echt veranderen hoeven we niets op te geven. En door niets op te geven, blijven we wie we zijn en investeren we hoogstens in het de ander zo veranderen dat die ook zo wordt.

Klinkt ingewikkeld maar is eenvoudig: je mag alles veranderen, als je maar zorgt dat het hetzelfde blijft, want dan blijf ik wie ben en hoef jij alleen maar net zo te worden.

Medezeggenschap, als je het zo bekijkt gaat nergens over. Of liever gezegd: het gaat over de ander, maar niet over mezelf.

Maar eh……niet verder vertellen.