<P>Geen zin, wrokgevoelens, ego en status en de altijd lastige principes, die in sommige gevallen trouwens verdacht veel lijken op ego en status in vermomming. En vaak ook gewoon: verschillen in korte termijnbelangen, in cultuur, in denken of in waarden. Op te lossen met een beetje belangstelling, inlevingsvermogen en creativiteit.</P> <P>Hoor ik gelijk de stem van mijn moeder: "Je hebt gelijk, maar zo werkt het niet". Mogelijk de beste samenvatting van de reden dat deze problemen niet worden opgelost: zo werkt het niet. Wat HET dan ook moge zijn.</P> Wat kwam ik zo al tegen deze week, dat ik deze verzuchtingen met u deel? Bijvoorbeeld: een fusie waar volkomen onnodig, de or en overige medewerkers van één van de partijen volledig voorbij worden gelopen door de beoogde directeur, zodat deze club van integere mensen inmiddels met het schuim op de lippen en de messen geslepen, zoekt naar manieren om het bloed van die beoogde directeur te kunnen vergieten. Terwijl de fusie een goed idee is waar veel mensen van zouden kunnen profiteren en waaraan zij die nu gepasseerd worden, vol enthousiasme zijn begonnen. Ook: een werkelijk prachtig productiebedrijf dat op basis van internationale benchmarks kapotbezuinigd en gesneden wordt. In plaats van te kijken naar wat voor een soort bedrijf het is, wordt er gekeken naar wat het niet is en wordt er gesneden dat het een lieve lust is, volgens alle heilige principes van internationaal spreadsheetmanagement. Geen enkele creativiteit, wel veel, heel erg gefrustreerde mensen die de liefde voor hun bedrijf alleen nog maar kwijt kunnen in schuimbekkende, machteloze woede. <P>Ik heb het dus niet over echt grote problemen hoewel ook die echt grote problemen best vaak problemen zijn die makkelijk zijn op te lossen. (Khadaffi kan echt gewoon opstappen, wordt hij niks slechter van, integendeel).</P> <P>Misschien is het allergrootste probleem wel dat deze problemen niet worden opgelost. Misschien houden we van problemen. Daar lijkt het tenminste wel op deze week. Wat een raadsel!</P>