Nieuw manieren voor communicatie met de achterban zijn altijd interessant te onderzoeken. Vooral ook omdat gebleken is dat de or op deze manier de jonge achterban beter en sneller kan bereiken. En dat is een groot voordeel, omdat veel raden zich afvragen hoe ze een ‘verjongingsslag’ kunnen maken: jongeren in de organisatie meer voor hun werk interesseren, maar ook benaderen voor een mogelijk lidmaatschap van de or zelf of een werkgroep. Toch realiseerde ik me tegelijkertijd dat er een gevaar schuilt in het idee met sociale media een panacee te hebben gevonden om de achterban te informeren.

In hetzelfde nummer van OR & communicatie besteden we aandacht aan het fenomeen crisiscommunicatie. Wat doe je als or bij ingrijpende reorganisaties, inkrimpingen en massaontslagen? Sociale media als Twitter en Yammer werken prima om de achterban van actuele zaken op de hoogte te houden, immers na elke bijeenkomst of vergadering kun je je collega’s onmiddellijk doorgeven wat er is besproken en wat er gaat gebeuren, als je dit natuurlijk vrij mag geven. Maar, vooral bij Twitter loop je de kans dat de ‘hele wereld’ meekijkt. De pers, concurrenten en leveranciers zijn immers net zo goed in staat je te volgen als je collega’s. Bovendien blijkt dat er bij een crisissituatie waar de emoties hoog oplopen er eigenlijk maar één echt goede manier is om te communiceren: persoonlijk, van mens tot mens. Laten we dat in dit digitale tijdperk alsjeblieft niet vergeten….