<P>Ik ben nu 57 jaar oud en ik ben op 1 september 1966 met werken begonnen. Dat is nu dus ruim 41 jaar geleden, en dat was als ambtenaar bij PTT Telecom. Ik heb daar in diverse functies gewerkt tot net na de verzelfstandiging. Ik was één van de eersten die daarna mocht vertrekken. Het hoe en waarom is oude koeien uit de sloot halen, dus dat gedeelte van mijn verleden laat ik verder rusten. <br> Alle bezuinigingen die ambtenaren mee mochten maken, heb ik meegemaakt. Ik heb ook gezien hoe mensen (chefs e.d.) kunnen veranderen als ze plotseling geen ambtenaar meer zijn en denken dat ze ondernemertje moeten spelen. Ik zeg met nadruk spelen, want echt ondernemen kunnen ze niet. Vaak zijn het strebertjes die zich over de rug van een ander willen bewijzen. Vandaar, en ik heb dit al eerder geschreven, dat ik van de situatie waarin de RET nu verkeert, een déjà-vu krijg. <br> Ook ken ik het gevoel dat je werk op gevangenisstraf lijkt. De laatste PTT/KPN-jaren waren niet echt leuk. Ook toen had de bedrijfsleiding maling aan het personeel. Ook toen verhuisden ze naar kantoren in industriegebieden waar de dichtstbijzijnde bushalte op 15 minuten lopen lag. Waar ik elke dag meer dan vijf kwartier onderweg was van huis naar werk. Waar geen parkeerplaatsen voor medewerkers waren. Kortom, asociale werkplekken.</P> <P>In ieder geval heb ik na de PTT een aantal jaren zelfstandig gewerkt. Ik had een reisbureau annex reisorganisatie. Dat wil zeggen dat ik naar bepaalde streken in de wereld zelfstandig (groep)reizen organiseerde. Zo kwam ik vroeger heel veel in Egypte, en ook in bijvoorbeeld Uzbekistan heb ik met groepen rondgereisd. Maar als je al heel lang ambtenaar bent geweest, dus dienstbaar aan het publiek — dat kon nog in die tijd — dan is het moeilijk om echt ondernemer te zijn in de trant van: schijt aan alles, als ik maar verkoop. Ik ben iemand die vond (en vind) dat een goed product tegen een eerlijke prijs verkocht moet worden. Alleen, daar red je het niet mee in de zakenwereld.<br> Zo’n tien jaar geleden ben ik bij de RET terecht gekomen. Ik had geen zin meer in de ratrace, en relaxt op een bus rondrijden leek me wel wat voor mijn laatste werkzame jaren. Er was me immers beloofd dat ik op mijn 60e met de FLO kon gaan. Dat dit ook weer anders is gelopen; zo is het leven.</P> <P>Dit is slechts een beperkt overzicht, maar het geeft wel een klein beetje aan hoe ik tegenwoordig in het leven sta en wat daar de achtergrond van is. Dit bepaalt ook mijn handelen in de or en hoe ik tegen bepaalde dingen aankijk. Laat ik dit verduidelijken. Een door mij zeer gewaardeerd or-lid heeft besloten om er mee te stoppen. Zijn redenen zijn natuurlijk divers maar, één van de redenen was dat hij niet bestand was tegen, laat ik het diplomatiek zeggen, het politieke spel binnen een or. Dat wil zeggen dat or-werk soms wel wat weg heeft van een slangenkuil. Een tijdje geleden heb ik samen met deze or-collega en nog een paar mensen van onze or de cursus ‘Hoe word ik een rat?’ gevolgd. Een aanrader om te doen. Joep Schrijvers, de cursusleider annex presentator van deze dag en tevens auteur van het gelijknamige boek, zei het in zijn inleiding al: "Wie last heeft van zijn gewetenskwab wordt nooit een goede rat en is in feite ongeschikt voor het or-werk." Ik denk dat deze cursus de spreekwoordelijke druppel was die voor mijn collega de emmer liet overlopen en hem heeft doen besluiten om er mee te stoppen. Net zo goed dat ik ongeschikt ben om ondernemer te zijn. </P> <P>Echter, van het or-spel — natuurlijk is or-werk geen spelletje — kan ik niet genoeg krijgen. Alles uit de kast halen, verschillende strategieën bedenken, de zwakke plekken bij je tegenstander zoeken en nog veel meer. "I love it."</P>