Mijn oma woonde in een bejaardentehuis en vertelde altijd dat die ‘oude mensen’ – die waren nota bene soms veel jonger dan zij – altijd liepen te jeremiëren. Die zaten achter de geraniums en deden verder niks. Mijn oma was een sterke vrouw, had veel meegemaakt in haar leven en altijd haar eigen boontjes gedopt. Ze had geen tijd/gelegenheid gehad om oud te worden.

Ik moest hieraan denken, toen ik weer eens bij een bijeenkomst zat over leeftijdsbewust personeelsbeleid. Nog steeds heten oudere werknemers duurder, minder veranderingsgezind en minder flexibel te zijn. Niet verwonderlijk dus dat zij er nog steeds als eerste uitgaan bij een reorganisatie en dat zij als laatste worden aangenomen. Men heeft liever een jonkie, maar dat wordt een probleem zo langzamerhandhand. Er wordt door meer werkgevers in dezelfde vijver gevist en de vangst wordt minder. Bij de politie , de ICT, de zorg, de bouw en het onderwijs begint men zo langzamerhand zenuwachtig te worden. Er zijn te weinig jonkies en de grote uitstroom van gepensioneerden wordt met angst en beven tegemoet gezien.

Or’s wisten al langer dat dit probleem zich zou manifesteren en zijn soms al jaren bezig om dit onderwerp op de agenda te krijgen. Een van de inleiders tijdens deze bijeenkomst bevestigde dat het een kwestie van lange adem is, maar de tijdsgeest is ons gunstig gezind. Een andere eye opener was wel dat onderzoek heeft aangetoond dat medewerkers niet oud zijn, maar worden gemaakt. Ontzie de oudjes, pamper ze, geef ze geen uitdaging, maar laat ze rustig indutten en dan krijg je vanzelf oude werknemers waar je minder aan hebt. Geef je ze daarentegen uitdagende werkzaamheden en laat je ze steeds nieuwe dingen leren, dan blijven ze jong van geest. Dát had mijn oma ons ook wel kunnen vertellen. Als we het nou eens in praktijk gingen brengen!