Bestuurders en managementteam willen alleen topsporters in hun bedrijf. Mensen die elke dag in elke wedstrijd scoren. Wie dat niet haalt, zoekt maar elders een onderkomen. Zo denkt elk bedrijf. Dus je komt uiteindelijk, onderhouden door de staat, terecht op een hangplek. Je bent een mens met een vlekje. En die moeten we niet.

Gelukkig voor bestuurders kan die selectie een stuk efficiënter. De versoepelde ontslagregeling kan gecombineerd worden met vergevorderde DNA-technieken. Je kunt dan de Übermensch fokken die je nodig hebt, zoals we varkens fokken met de kleur vlees die we willen. Wat niet voldoet kan legaal naar het afvalputje. Het fascistoïde denken van zeventig jaar geleden heeft blijkbaar toevlucht gevonden in het vrije marktdenken. Geoperationaliseerd door HRM die trouwhartig de logistiek ontwerpt voor aanvoer en afvoer.

En de or? Die staat erbij en kijkt ernaar. Al even trouwhartig, vooral bezorgd om de eigen koopkracht en bonusregeling. Het gebeurt en het kan ons allemaal gebeuren. Zoals Hannah Ahrendt naar aanleiding van het Eichman -wie was dat ook al weer- proces schreef: “Het kwaad huist in ons allen……. daar, waar wij afzien van ons individuele en persoonlijk oordeel.” Ondernemingsraden hebben wat mij betreft de dure plicht om veel werk te maken van hun oordeel. Over hun eigen bedrijf. Over alles wat menswaardigheid ondermijnt.

Immers, afzien van dat oordeel maakt de or medeplichtig aan de vernedering van het vlekje. En ook dat kan iedereen gebeuren.