Op advertenties komen weinig mensen af, arbeidsmarktcampagnes werpen nauwelijks vruchten af en er is grote ongerustheid over het alarmerend hoge verloop. Het ging niet om een sector. Nee, de berichten kwam uit het onderwijs, de gezondheidszorg, maar vooral ook de IT-sector.

Erg vervelend, natuurlijk. Maar er zit ook een heel positieve kant aan: het is een grote kans voor de medezeggenschap. Het is wel een geheel nieuwe situatie waar ondernemingsraden mee te maken krijgen. Van een periode van werkloosheid, naar een tijd van schaarste. Dit vereist echt een omslag in denken. Van dwarsligger naar een uiterst belangrijk instrument voor de bestuurder. Want wie anders dan de or weet wat er leeft bij de medewerkers, wat er aan arbeidsomstandigheden kan worden verbeterd, welke maatregelen goed of slecht vallen, hoe collega’s tegen het gevoerde beleid aankijken, waar ze behoefte aan hebben?

Ik sprak onlangs or-leden van een instelling voor geestelijke gezondheidszorg. Een sector waar schaarste een steeds groter punt wordt. In enkele jaren tijd was hun positie ingrijpend veranderd. Reorganisatie? Nieuw beleid? Andere strategie? Eerst naar de or! Komt de or capaciteit tekort? Hier is budget. De PR-commissie van deze or kon zelfs een dagdeel per week gebruikmaken van een communicatiemedewerker. En voor het jaarverslag mocht de or een professioneel bureau inhuren. Want, zo redeneerde het bestuur, als de or goed communiceert met zijn achterban, plukken wij daar direct of indirect de vruchten van.

Kijk, dat is nog eens echte medezeggenschap.