Laatst was ik op een politieke discussie met een hoge ambtenaar voor emancipatiezaken. De discussie ging voornamelijk over de redenen waarom vrouwen niet ‘doorstoten’ naar de top.
Vanuit de deelnemers (voornamelijk vrouwen tussen de 26 en 35 jaar) kwam het antwoord dat dit te maken heeft met de onmogelijkheid om een topbaan te combineren met de zorg voor kinderen. Wie carrière wil maken moet immers zijn/haar levenlang zestig uur in de week werken of niet toch?

Mijn vraag is of dit laatste reëel is. Is het noodzakelijk om als manager zestig uur per week te werken? En zo ja wat voor managers creëert dit systeem dan wel niet? Vanuit de psychologie is er immers maar één conclusie mogelijk; werk dat onevenredig veel tijd vraagt, creëert mensen die onevenredig in elkaar zitten. Dit geldt voor zowel mannen als vrouwen. Als werk andere menselijke taken (zoals zorg en een sociaal privéleven) onmogelijk maakt, maakt dit werk dus onmogelijke mensen.

Conclusie: onbalans is de standaard in de huidige managementcultuur. Dit terwijl we weten wat de gevolgen zijn. Mensen die langdurig last hebben van onbalans leven ongezonder en presteren psychisch minder. Vooral het vermogen om te relativeren, creatief te denken en sociaal om te gaan met anderen staat onderdruk, met alle gevolgen van dien.

De vraag is of deze onbalans noodzakelijk is. Kunnen managementtaken niet worden gesplitst? Het antwoord is natuurlijk ‘ja’, dit gebeurt namelijk ook als het bedrijf groter wordt. In dat geval wordt in plaats van voor één directeur gekozen voor een managementteam van vier personen. Waarom dit splitsen van taken nauwelijks gebeurt om meer parttimers (m/v) een kans te geven – of om sowieso werkbare topfuncties te krijgen – is voor mij een raadsel. Delegeren en het organiseren van een werkbare taakverdeling is toch de kernkwaliteit van een goede leider?Of kan het zelfbeeld van de gemiddelde manager deze conclusie niet aan? Is hij of zij al te ver in onbalans om los te kunnen laten?