<P>Eén moedige bestuursvoorzitter, Floris Deckers van Van Lanschot Bankiers, heeft al sorry gezegd. Wie volgt? De druk op Boele Staal, voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Banken, wordt steeds groter. Maar, zo is de algeheel gevoelde angst, krijgen we dan geen claims aan onze broek? Regeringen zijn er ook vaak bang voor. Bang om vergissingen toe te geven omdat die grote, financiële consequenties kunnen hebben (Srebreniza, Irak-oorlog). Toch geef je op deze manier als ‘verantwoordelijke’ een heel verkeerd voorbeeld aan de maatschappij. Een or-lid vertelde me van zijn bestuurder. Verschillende keren hield de or hem zijn fouten voor. Niet zomaar fouten, maar verkeerde beslissingen met vergaande gevolgen. En keer op keer draaide hij zich eruit. Hij werd boos, reageerde intimiderend, gaf anderen de schuld. ‘Het ergste is nog dat wij ook steeds de zwarte Piet toegespeeld kregen. Door ons had de reorganisatie vertraging opgelopen, waardoor er nu een slecht sociaal plan ligt’, verzuchtte het wanhopige or-lid. ‘En wat doe je dan?’ <br> Een heel lastig probleem. Ik gaf hem aan dat omgaan met dergelijk gedrag een kwestie is van lange adem en het vooral niet persoonlijk nemen. Stel het keer op keer aan de kaak, maar zorg dat je de spanning er voor jezelf af haalt. Boos worden heeft geen zin. Probeer de bestuurder er op een vriendelijke manier van te overtuigen. Als het beslist niet lukt, realiseer je je dan dat het een groter probleem is waar je als or-lid niet direct een oplossing voor hebt. Dan is de vraag of de organisatie een bestuurder accepteert die fouten mag blijven maken en weigert hand in eigen boezem te steken. </P>