<P>Een woord, sinds jaar en dag voorkomend in onze taal. Tegelijkertijd een woord waar vele Nederlanders zo langzamerhand allergisch voor lijken te zijn dan wel een woord wat zij zelden of nooit meer horen. En dat is niet goed, lieve lezers.</P> <P>’Mama ik wil nog een snoepje’ . ‘Nee, je hebt er al één gehad, morgen weer’. Lijkt mij een heel verhelderend en effectief antwoord. Klaar. Zo simpel kan het zijn. Vaker hoort u echter net als ik antwoorden in de sfeer van ‘Lieve schat, je weet toch dat snoep niet zo heel erg goed is voor je tandjes??…. ga nou niet huilen alsjeblieft, dat vindt mama niet gezellig….ok, vooruit dan maar, nog eentje dan, de laatste, hè?’ Verkocht, reddeloos verloren. Met open ogen in de val gelopen, voortaan aan de leiband van de hebberige peuter, kleuter, puber of wat het ook mag zijn: doorjengelen heeft zin, zo luidt de onuitgesproken boodschap.</P> <P>Mijn boodschap daarentegen: u dient helder te zijn, grenzen te trekken en voet bij stuk te houden. Streng maar rechtvaardig. Ja zeggen is heel makkelijk, nee zeggen een stuk lastiger, maar u moet het wel gewoon doen als dat op dit moment het beste antwoord is. Dat is opvoeden. Of het nu richting uw kind is, of uw partner, uw collega, uw baas, uw bestuurder, uw huisdier, maakt me niet uit. Niet dat idiote vrije opvoedingsachtige van daar komen ze vanzelf al ontdekkend wel achter, moet kunnen. Als uw kind het huis in de fik steekt (‘wat is hij toch een leuke onderzoeker, hè?) is het te laat. U dient eerder in te grijpen en nee te zeggen. Nee, afblijven, jij mag niet aan die lucifers komen. Waarom niet? Omdat ik het zeg. Punt. Jij vindt toch ook dat het wel moet kunnen, zo af en toe een keertje overspel? Nee dat vind ik niet, opgesodemieterd. Volstrekt duidelijk. U vraagt instemming op het punt van het aanpassen van het beloningssysteem? Dat is een heldere vraag, dan nu ons even heldere antwoord: nee, u krijgt onze toestemming niet, vanwege die en die redenen, daarmee dient u de huidige regeling dus onverkort te blijven toepassen. </P> <P>Dames en heren, beste medezeggenschapscollega’s, oefen en zie dat u het kunt: beleefd maar volstrekt helder nee zeggen als dat het beste antwoord is. Uw gesprekspartners zullen uw helderheid na een tijdje zelfs gaan waarderen, ze weten waar ze met u aan toe zijn. U zelf zult zich ook prettiger en steviger gaan voelen, geloof me. En mocht de één of andere vasthoudende zeur toch vervallen in ‘ja, maar’, dan doe ik u namens mijn gewaardeerde collega Arjan Broere de passende repliek cadeau: ‘Welk deel van nee was niet duidelijk?’ Succes verzekerd, einde zinloze discussie. </P>