Die Pieten, daar hadden we respect voor, want die konden je in de zak stoppen als je je niet gedroeg. Wat ouder werd ik zelf Piet. Niet met een zak of met een roe, maar – zoals toen gewoon was – met snoep voor niet vragende kinderen en met een lach voor de ouderen, die je een glaasje jenever aanboden in de bejaardenhuizen. Nog later, toen mijn kinderen opgroeiden, huurde ook ik een Sint met Piet in. Mijn neefje noemde toen de – overigens dronken – Sint een ‘neppert’ en had helemaal geen aandacht voor zijn ‘knecht’. En sinds een jaar of wat tracht ik me tevergeefs te verzoenen met de gedachte, dat ik al die jaren gediscrimineerd heb en wellicht mijn kinderen in die zin heb opgevoed. Inmiddels heb ik het opgegeven. Ik heb ‘zwarte’ vrienden en vriendinnen, betrap me niet op discriminatie van de ‘zwarte medemens’ en mijn oudste dochter had een tijd lang een Surinaams vriendje. Dus gelul, die discussie over de kleur van de knechten van de Sint zou je denken. Nee hoor, helemaal niet. Het gaat niet om mij of mijn inmiddels volwassen kinderen. Het gaat om de kinderen die nu opgroeien. En die maakt het volgens mij geen zak uit of die man wit of zwart is, of tinten grijs heeft. Dat is mooi, want er zijn mensen die rondom dit kinderfeest herinnerd worden aan andere – pijnlijke – tijden. En ik ben niet degene die beoordeelt of dat wel of niet terecht is …. Dat zou ook van toepassing kunnen zijn op situaties waarin mensen binnen organisaties richting or verklaren zich geïntimideerd voelen. In plaats de or om rugnummers te vragen om de veronderstelde boosdoeners aan te pakken, zou het begin van een duurzame oplossing kunnen liggen in intimidatie als een geven te beschouwen en op zoek te gaan naar wat dit veroorzaakt. Theo Brassé is Partner bij Danthe, participatie in besluitvorming theobrasse@danthe.nl