Dat is gewoon efficiënt en bespaart mij veel tijd. Ik doe dat al jaren en het gaat altijd goed. Tot vorige week; op de een of andere onverklaarbare wijze lag er ineens een twaalfjarige met een fatbike onder mijn voorbumper. Niet mijn schuld natuurlijk, hij reed vast veel te hard en was bovendien onhoorbaar. In mijn tijd reden jongelui op brommers of scooters. Die gingen ook hard, maar je kon ze tenminste aan horen komen. Gelukkig liep het goed af. Een kras op de bumper, maar ik mankeerde niks. Zorgzaam als ik ben heb ik die jongen wel nog even in de berm gelegd, om te voorkomen dat er nog iemand over hem heen reed.  

Meten met meerdere maten 

Intussen was ik wel blij dat het niet op mijn werk was gebeurd. Je wilt niet weten wat een gedoe het is als er op het werk een ongeluk gebeurt, dan zwaait er wat. We houden daar de ongevallen heel zorgvuldig bij en meten precies het aantal ongevalsvrije uren. Dat is een maat voor veiligheid. Op het werk dan. Daarbuiten hebben we weer andere maten. Interessant is dat je veiligheid dus met meerdere maten kunt meten.  

Onlangs had ik hierover een interessante onlinediscussie met mijn collega van de vestiging in Beiroet, totdat het scherm plotseling op zwart ging. Tsja, het internet in Libanon is niet je van het. Maar wel een geluksvogel die collega. Pas nog een snelle promotie gemaakt waar ik zelf nogal jaloers op was. Hij had zijn baas Jeroen opgevolgd die met een toestel van de luchtmacht naar Nederland was overgeplaatst, vanwege de veiligheid. Was het voor hem dan wel veilig daar, vroeg ik. Maar hij was Libanees en voor hem meten we de veiligheid met een andere maat. Niks aan de hand dus. 

Veiligheid meten in zondebokken 

Met mijn eigen carrière zit het trouwens ook wel goed. Ik heb een aantal jaar geleden de overstap gemaakt van de Arbeidsinspectie naar het bedrijfsleven, met een mooie salarisverhoging. Al moet ik wel bekennen dat ik het werk soms mis. Mijn totale gebrek aan empathie werd daar als een goede eigenschap gezien en de positie van macht en overwicht was verslavend.  

Ik denk nog met plezier terug aan mijn laatste klus. Het ging om een ongeval bij een klein bedrijf, dat eigenlijk was ontstaan door een noodlottige samenloop van omstandigheden en een ongelukkige samenwerking tussen opdrachtgever en opdrachtnemer. De directeur van die opdrachtnemer besteedde veel aandacht aan veiligheid en dacht dat hij alles goed had geregeld. Ook de nazorg was menselijk en financieel goed voor elkaar. Geen eer aan te behalen, zou je denken. Maar toch heb ik hem erbij kunnen lappen. Hij wordt dankzij mij nu vervolgd door het Openbaar Ministerie. Kijk, dan heb je eer van je werk.  

Wordt het daar veiliger van, vraagt u zich af? Leren we daar iets van? Maar daar gaat het niet om. Wij meten veiligheid in zondebokken.